از « الوجهين » سببيّت و طريقيّت مىباشد . بما يسقط معه التّكليف : ضمير در « معه » به ماء موصوله به معناى « عمل » برمىگردد . و استصحاب عدم كون الخ : جواب سؤال مقدر است : آيا با استصحاب فعلى نبودن تكليف نمىتوان اثبات كرد اسقاط تكليف و عدم وجوب اعاده را ؟ و كلمهء « استصحاب » مبتدا و خبرش كلمهء « لا يجدى » مىباشد . لا يجدى و لا يثبت الخ : ضمير در « لا يجدى » و « لا يثبت » به استصحاب مذكور برمىگردد . كون ما اتى به مسقطا : ضمير در « اتى » به مكلّف و در « به » ماء موصوله كه اسم براى « كون » و به معناى عمل بوده برگشته و كلمهء « مسقطا » خبر براى « كون » كه مفعول « لا يثبت » بوده مىباشد . و قد علم اشتغال ذمته : كلمهء « واو » حاليه بوده و ضمير در « علم » و « ذمّته » به مكلّف برمىگردد . بما يشكّ فى فراغها عنه : ضمير در « يشكّ » به مكلّف و در « فراغها » به « ذمّته » و در « عنه » به ماء موصوله به معناى « واجب » برمىگردد . بذلك المأتيّ : يعنى به واسطهء اين مأمور به ظاهرى كه آورده است . و هذا : مشاراليه « هذا » موردى كه مأمور به ظاهرى مشكوك در واقعى بودن بوده مىباشد . بخلاف ما اذا علم انّه مأمور به واقعا : ضمير در « علم » به مكلّف و در « انّه » به مأمور به ظاهرى برگشته و كلمهء « واقعا » تمييز مىباشد . و شكّ انّه يجزى عمّا هو المأمور به الواقعيّ الاوّلىّ : ضمير در « شكّ » به مكلّف و در « انّه » و در « يجزى » به مأتى به امر ظاهرى كه علم به مأمور به واقعى بودن آن بوده برگشته و ضمير « هو » به ماء موصوله به معناى « واجب » برمىگردد . فقضيّة الاصل فيها : ضمير در « فيها » به اوامر اضطراريّه و اوامر ظاهريّهء بنا بر سببيّت در حجيّت برمىگردد . كما اشرنا اليه : ضمير در « اليه » به اقتضاى اصل برمىگردد . عدم وجوب الخ : خبر براى « قضيّة الاصل » مىباشد .